Textielwedstrijd

‘Moeder MAAS / ôs mooder Maas’, gemaakt door Mia Meijers.

Techniek(en): Borduur / stik werk. 
Materiaalgebruik: ongebleekte katoen, fiberfill (vulling), inkt, naaigaren en gebruikt spijkerstof.

Thema: De Maas die door heel Limburg stroomt en de provincie verbindt van zuid tot noord.

Beschrijving: ‘’Ik ben geboren en opgegroeid in de binnenstad van Venlo, op steenworp afstand van de Maas. Nu woon ik al 38 jaar in Borgharen, ook op steenworp afstand van de Maas. Hoe kan het lopen in het leven…

De Maas is een metgezel geweest in mijn leven. Ik heb er in de jaren 50 vorige eeuw in gezwommen, dat kon toen nog. Aan de Blerickse kant van de Maas trouwens, daar was een grindstrandje. In de winter heb ik met mijn broertjes op de ondergelopen en bevroren uiterwaarden van de Maas geschaatst, vlak bij het sportfondsenbad op de Tegelseweg. In de jaren 90 kwam de Maas uit, zo zeggen ze dat in Borgharen. En niet zo’n beetje. Ik heb de overstromingen in Borgharen meegemaakt. Geen kattepis, die ervaring. Pas toen de Maas weer ging zakken, begrepen we in het dorp dat het een nationale ramp was. Nu wonen we achter dijken, beschermd tegen het water van de Maas.

Om voor deze oproep iets te maken over Limburg was voor mij dan ook gelijk duidelijk, dat moest over de Maas gaan. Het carnavalsliedje uit mijn jeugd ‘’joa det is Mooder Maas’’ klinkt nog altijd door mijn hoofd.’’

‘Ongerwaeg’, gemaakt door Hilde Lambriex – van Pol.

Techniek(en) en materiaalgebruik: Stikwerk, geprinte afbeeldingen die weer met borduurgarens en acrylverf zijn bewerkt. Verder een aantal gevilde details, zie klaprozen en de korenwolf. De omlijsting aureool is gestempeld.

Thema: Erfgoed, cultuur, symboliek en traditie.

Beschrijving: ‘’Dit wandkleed verbeeldt een persoonlijke reis door Limburg, een tocht langs landschap, traditie en cultuur. Centraal staat een afbeelding van een gezicht met een hoofdtooi. De ene helft verwijst naar Maria, de andere helft naar Carnaval. Beiden aanwezig in het DNA van veel Limburgers. Praktiserend of niet. 

Rondom dit portret ontvouwt zich het Limburgse landschap in textiele lagen. Glooiende heuvels vloeien in elkaar over, onderbroken door vakwerkhuizen die zo bepalend zijn voor het landschap. In de verte het Bonnefantenmuseum gelegen in Maastricht. De boomkikker, de korenwolf, klaprozen en asperges (het witte goud) benadrukken de verbondenheid met de natuur en het buitenleven. Deze verbeelden de herinneringen aan de vele wandelingen en fietstochten door het Limburgse land. 

In de hoofdrol zijn organische vormen verwerkt, zoals de eikenbladeren van ons volkslied ‘’waar in bronsgroen eikenhout’’. En subtiele verwijzingen naar Carnaval, muziek en tradities die in Limburg voelbaar aanwezig zijn. 

Met dit werk wil ik laten zien dat Limburg meer is dan een geografische plek. ‘’Ongerwaeg'’ nodigt uit om niet alleen onderweg te zijn door het landschap, maar ook door de herinneringen en verhalen die het in zich draagt.’’

‘Limburgs Leesplenkske’, gemaakt door Ien Linssen.

Techniek(en): Applicatie en borduren.
Materiaalgebruik: stofjes, lintjes en garen.

Thema: Limburgse taal, cultureel erfgoed, beeldende kunst, dans, muziek, theater.

Beschrijving: ‘’De ‘’taal’’ was het uitgangspunt van dit werkstuk. Opgegroeid in een Brabants gezin, mijn jeugd doorgebracht in Maastricht en nu al bijna 50 jaar wonend in Midden-Limburg, is mijn eigen ‘’plat’’ een mengelmoes van allerlei dialecten.

In dit Limburgs Leesplenkske zie je dit terug: in alle streken klinkt het Limburgs anders: sjoon (of sjeun), mombakkes (of maske), maar soms ook – verrassend – hetzelfde. Degene die erin bedreven zijn zullen misschien alle versies kunnen thuisbrengen. Ikzelf heb ze in woordenboeken moeten opzoeken. 

De keuze er een leesplankje van te maken was niet zo moeilijk. Het gaf me de mogelijkheid om alle thema’s van het Huis voor de Kunsten Limburg erin onder te brengen, en er een vrolijk, veelzijdig werkstuk van te maken. 

Om het een authentieke, klassieke aanblik te geven, heb ik er enkel de kleuren bruin, rood, geel, oranje en roze voor gebruikt. De afwerking met borduursteken heeft me het vergeten plezier in deze techniek terugbezorgd.’’

‘Enne? auch enne’, gemaakt door Freya Vaes.

Techniek(en): sorteren, snijden, stikken, lijmen en kloppen.
Materiaalgebruik: Hergebruik van zelf gevilte stoffen van oudere opdrachten (meubelstoffering, schilderijen en tassen) en gekregen viltstukken. Gesneden tot kleine vlakjes ‘vilt-verf’ op een schilderspalet. Gronddoek: Beige klittenband als neutraal canvas met verbogen logo van het Huis voor de Kunsten Limburg. 

Thema: Dans, Limburgse taal en verbinding. Het beeld is steeds anders, als een dans.

Beschrijving: ‘’Enne? auch enne. Limburgser wordt het niet. Het is dé manier om belangstelling te tonen en de verbinding aan te gaan. Dit interactieve klittenbandkunstwerk vertaalt die groet naar een visuele dialoog: een ontmoeting met de ander én met jezelf. 

Met losse, zachte vilten, ‘analoge pixels’, schildert de gebruiker zonder penseel. Pak een palet en begin; er is geen goed of fout. Het resultaat is altijd een weerspiegeling van het moment. 

Dit eerste prototype is ontworpen voor de spreekkamer. Het biedt een speelse ingang voor verkennende gesprekken. De manier waarop iemand plakt – spontaan, bedachtzaam of twijfelend – onthult direct iets over hun karakter. In ruil voor deze bruikleen aan het Huis voor de Kunsten Limburg, fungeert de organisatie als ‘eerste gebruiker’. Ik ontvang graag feedback over de kleuren, de formaten en vooral de algemene ervaring in de praktijk. 

Ik zie meer van deze werken als een Conversation Piece in de gedeelde ruimte, zoals een entree van een bedrijf en in de gangen van een zorginstelling. Een moment van ‘Zijn’ of ‘Samen-Zijn’ in de wandelgangen. Iedereen die langsloopt, van bezoeker tot directie, draagt bij aan het veranderende beeld. 

Het maakt zichtbaar dat een organisatie wordt gevormd door de optelsom van álle mensen. Mijn werk is geslaagd als mensen zich door deze interactie gezien voelen, meetellen en werkelijk met elkaar in verbinding komen.’’

‘Ân toffel (aan tafel)’, gemaakt door Jose, Wilma, Yvonne, Anja, Karin, Stans, Tilly, Jet, Gerry en Mariet. 

Techniek(en): Breien, borduren, kantklossen, naaien, haken, punniken, ribbon embroidery, patchwork, felting, quilten.
Materiaalgebruik: Wol, katoen, knopen, bolletjes, rits, zonnebril, kraaltjes, heel veel restjes, bijvoorbeeld voor vulling van ‘appelstukjes’ en ‘kruimelstukje’.

Thema: Praktisch alles is herbruikt, dus duurzaam, Katholieke zusters, bloemtelers, boeren, tuinders, bakkers, chef, vereniging van vrouwen, muzikanten, begrafenisondernemers.

Beschrijving: ‘’Wij zijn een groepje handwerksters uit Venray, die sinds 2 jaar regelmatig bij elkaar komen. We zagen de folder in de kantfabriek in Horst liggen met de oproep om in te schrijven voor een project/wedstrijd van Huis voor de Kunsten Limburg en Atelier Weer in Roermond. Mariet kreeg ons zover om uit onze comfortzone te stappen en na een paar dagen nadenken en brainstormen zijn we eruit, we gaan het doen! We hebben ons op de lokale regio van Noord-Limburg gericht. 

Het resultaat mag er zijn: een echte ‘’Limburgse Vlaai’’, die ligt op een door zusters geborduurd tafelkleed. De hergebruikte materialen komen uit eigen kasten en lades. Dikwijls gekregen van anderen. Weer herbruikt. 12 punten met elk een eigen verhaal. Over de oerkracht van de Powervrouwen die in Limburg (zijn komen) wonen. Over Carnaval, Religie en de Heilige Drie Eenheid die verweven zijn met het Limburgse. De knopen van het Pieterpad. Natuurlijk ook smakelijke punten met royale appelstukken, bessen en kruimeltjes. Prachtige bloemen van Lottum en Kasteeltuinen op jute zakken waarin vroeger veel landbouwproducten bij de consument belandden. Een rasterpunt van kantklos, herinneringen aan kantklossen, vroeger van vlas. De banketbakker ontbreekt niet, hij is trots op zijn resultaat. Welk stuk wilt u proberen? De kruimel of gehaakte Bessen of toch dat stuk met confetti?

Deze vlaai viert de ‘’zoete inval’’ en herinnert ons eraan dat erfgoed niet alleen in musea leeft. Een vlaaipunt wordt zelden alleen gegeten; het markeert momenten van samenkomen, van leuke tot droevige tijden, van de zondagse koffie tot de grote dorpsfeesten.’’

‘Dans van de natuur’, gemaakt door Erica Driessen

Techniek(en): Nat vilt techniek. 
Materiaalgebruik: Diverse soorten wol, zijde, viscose, knopen, inviltbare stoffen 2e hands.

Thema: Landschap van Noord-Limburg en Dans.

Beschrijving: ‘’De achtergrond is een soort luchtfoto uit mijn eigen omgeving, ik werk in de landbouw, en is een opname van mijn eigen gebied met verschillende teelten, boomteelt, akkerbouw, rozen, asperges, grasland, kruiden en natuurgebied. 

Op de voorgrond staat de dans, altijd aanwezig. De dans van natuur is er bij elke vlaag van de wind en de zon of de regen. Nooit aflatend, altijd in beweging. De natuur beweegt altijd, altijd dansen zonder vragen. Ik houd ervan. 

Ik houd van de dans van de natuur, met liefde voor planten die er ook van houden.’’

‘Sag mir wo die Blumen sind’, gemaakt door Ine van der Weyden

Techniek(en) en materiaalgebruik: Repen stof, draden en wol vervilt. 

Thema: Ecologie verwerken in kunst.

Beschrijving: ‘’Het verhaal gaat over verwoesting en herbouw. Mensen zijn gesneuveld, maar bloemen blijven bloeien. Als oorlogskind speelde ik op de puinhopen, niet bewust van de ellende van de oorlog WOII. Helaas weer actueel, na 80 jaar vrede. Er werd hard gewerkt om alles weer op te bouwen. Er was een opkomst van de grootindustrieën. De ambachten verdwenen, en natuurlijke materialen werden te duur. Alles werd van kunststof gemaakt. Een wegwerpmaatschappij herrees uit de ruïnes, met als gevolg enorme hopen afval. Hergebruik van materiaal is inmiddels een must geworden. Hergebruik van textiel, zoals bij deze expositie in de Weerstand, is een goed begin. 

Tijdens de Corona ruimden veel mensen hun huis op. In die tijd deed ik een online viltcursus. Ik kreeg een hoop materiaal, wat ik nu in mijn doek heb verwerkt. Ik ben met wol gaan ‘’schilderen’’. Inmiddels maak ik stoffen van vilt en zijde en maak mijn eigen kleding. In navolging van Claudy Jongstra, die op dit moment in het Cuypershuis exposeert, is mijn wol met kleurstof van planten geverfd en gemengd met zijde. In de tijd dat ik nog bij DSM werkte, maakte ik wel eens collage van afval, bijvoorbeeld uit de Naftakraker of elektrische apparaten, dat ik ter plaatse mocht exposeren. 

Mijn hobby werd mijn werk. Ik heb in Elsloo een atelier, waar ik 25 jaar cursus in keramiek heb gegeven. Ik ben jaren lid geweest van kunstenaarscollectief ‘Vogelvrij’, die in de jaren ’90 vrij actief waren in Roermond. Fijn om weer terug te zijn met iets heel nieuws!

Op mijn doek zie je: het mooie Limburgse landschap, verwoesting van de infrastructuur (DSM) en de kracht van de natuur, die we dus moeten koesteren.’’

‘The Story’, gemaakt door Anne-Marie Höppener.

Techniek(en) en materiaalgebruik: Meest vrije vorm van applicatie textiel- en draadresten, mola techniek, opnaaien van draad, kraaltjes en pailletten, verschillende borduursteken met mouliné splijtzijde, haken, doorpitten (voor- en achterkant aan elkaar vastmaken). 100% handwerk.

Thema: Logo van het Huis, plattegrondvorm van Roermond, verwerking kunst-, podium- en cultuurthema’s.

Beschrijving:

• ‘’Oorspronkelijk idee om in verschillende kleurvlakken en thema’s te verwerken. 
• Bij nader inzicht aanpassingen om het logo van het Huis voor de Kunsten Limburg te gebruiken en om de plattegrondvorm van Roermond in het centrum te plaatsen.
• Aan de linkerzijde is het wateroppervlak verbeeld en in de rechterzijde het groene gedeelte van Roermond. 
• De verschillende cultuurthema’s zijn rondom te zien. 
• Tijdens de compositie-fase wordt het textiel op de ondergrond gespeld. 
• Pas als deze hele fase naar wens is afgerond, wordt alles met naald en draad vastgezet. Componeren en opnaaien zijn gelijk verdeeld en vergen de helft van de maaktijd.
• Op subtiele wijze zijn glanzende stoffen en/of draden verwerkt voor extra aandacht.
• Er is geprobeerd om in verschillende delen het textiel met elkaar te verbinden en/of te versterken door voortzetting van structuur, textuur en/of kleur. 
• Tot slot schreef ik over deze wedstrijd in haiku (Japanse dichtvorm van 17 lettergrepen verdeeld over drie regels met achtereenvolgend 5, 7 en 5 lettergrepen). 

‘Plooiing’, gemaakt door Taco de Marie.

Techniek(en) en materiaalgebruik: Print op textiel op zand met epoxy.

Thema: Arts & Crafts.

Beschrijving: ‘’Dit werk onderzoekt de gelaagdheid van landschap, materiaal en tijd. Het toont een compositie als een abstractie van het landschap rond Roermond en de geschiedenis als textielstad. Blauwe tinten van de Maasplassen en rivieren, en aardetinten van het glooiende landschap. De structuur is opgebouwd uit een geplooide en vervormde stof, als een laken. Het textiel vormt het fundament van het beeld en bepaalt zowel de structuur als de ruimtelijke werking van het werk. 

Door de stof te vouwen en te laten golven, ontstaat een subtiel reliëf waarin orde en verstoring elkaar afwisselen. De horizontale lijn – een terugkerend motief – verwijst naar sedimentlagen, rivierterrassen en de langzame opbouw van het landschap. Tegelijkertijd doorbreken de plooien de strakke ordening en brengen ze beweging en spanning in het beeld.

Roermond was eeuwenlang een belangrijke lakenstad, waar wol werd geweven, verhandeld en verwerkt. Het gebruik van textiel als drager van het beeld kan daarom worden gelezen als een subtiele verwijzing naar deze traditie. Het materiaal krijgt hiermee niet alleen een fysieke structuur, maar ook een historische en culturele betekenislaag. 

De aandacht voor materiaal, handwerk en zichtbare textuur sluit bovendien aan bij een gedachte die ook in de Arts & Crafts-traditie centraal staat: de waardering van het maakproces en de intrinsieke kwaliteiten van het materiaal zelf. De plooien, vouwen en onregelmatigheden worden niet verborgen, maar juist ingezet als beeldend element. 

Het eigen stofontwerp en het uiteindelijke werk beweegt zich daarmee tussen abstractie en verwijzing. Het kan worden gelezen als een landschap, als textielstructuur of als een gelaagd beeld van tijd en herinnering. In deze spanning tussen digitaal werk, materie en betekenis, ontstaat een beeld dat uitnodigt tot langzaam kijken en herinterpretatie.’’